Szkoła Podstawowa nr 1 im. Jana Pawła II

Przesłuchanie dziecka było i jest zaliczane przez wielu kryminalistyków oraz profesjonalistów, uczestniczących w procedurach prawnych z udziałem dzieci, do szczególnych i trudnych form przesłuchania. Dziecko jest specyficznym podmiotem.

W odmienny sposób rozumuje i komunikuje się z otoczeniem. W specyficzny dla siebie sposób postrzega i opisuje świat.

Dla dziecka – ofiary przestępstwa - przesłuchanie na komisariacie policji, w prokuraturze lub sądzie jest bardzo traumatycznym przeżyciem.


Dziecko:

  • nie rozumie procedur, w których musi uczestniczyć,
  • boi się nieznanej sytuacji,
  • czuje się winne,
  • boleśnie przeżywa przypominanie o doznanych krzywdach,
  • boi się konsekwencji oskarżania bliskich mu osób

Przedmiotem obaw dziecka, gdy staje przed koniecznością składania zeznań, może być:

  • Sprwca:
  • Jego groźby lub utrata akceptacji, lub też bezpośrednie spotkania z nim w trakcie przesłuchania.
  • Kara:
  • Często dziecko czuje się współwinne i współodpowiedzialne. Okoliczności przestępstwa czasami wiążą się z przekroczeniem przez nie granic ustanowionych przez rodziców. Dziecko boi się również, że rodzice będą je obwiniać za kłopoty wynikające z ujawnienia przestępstwa.
  • Trudne sytuacje w trakcie przesłuchania.
    Dziecko może się obawiać, że czegoś nie zrozumie, że będzie mu się chciało płakać, pić albo skorzystać z toalety. Wyobraża sobie, że inni będą mieć o nim złe zdanie, gardzić nim, uważać, że zasłużyło na to, co je spotkało. Dzieci często redukują lęk i złe samopoczucie poprzez unikanie myślenia i mówienia o przykrych rzeczach. Chcą uniknąć przesłuchania w obawie przed konfrontacją z trudnymi dla siebie wspomnieniami.
  • Zapomnienie lub pomylenie faktów.
    Dzieci często mogą mieć wrażenie, że "coś im się miesza w głowie", pod wpływem silnego stresu mogą mieć poczucie luk w pamięci. Dziecko w wieku szkolnym ma silnie zinternalizowane przekonanie, że na zadawane przez dorosłych pytania należy udzielać konkretnych odpowiedzi. W szkole odpowiedź "nie wiem", "nie pamiętam", "nie rozumiem" sankcjonowana jest oceną negatywną. Boją się, że nie uda im się sprostać oczekiwaniom przesłuchujących.
  • Pogorszenie sytuacji rodzinnej.
    Dziecko, które zeznaje przeciwko komuś z rodziny boi się rozpadu rodziny, utraty miłości i opieki. Sądzi, że przyczyniło się do zdenerwowania, smutku, czy złości swoich rodziców. Jest w konflikcie lojalności, ulega presji różnych interesów rodzinnych.
    Mały świadek wymaga szczególnej troski. Przyjmowanie zeznań od małoletnich świadków i ofiar przestępstw, ich ocena i interpretacja niewątpliwie wymaga również szczególnej, specjalistycznej wiedzy z zakresu psychologii dziecka, dotyczącej procesów poznawczych u dzieci oraz uwarunkowania ich przebiegu. Jednak wartość uzyskanego materiału (pozyskanie wiarygodnych, w miarę pełnych informacji) zależy także - w zdecydowanie istotniejszym stopniu niż w wypadku osób dorosłych - od warunków i sposobu prowadzonej czynności procesowej z jego udziałem [Budzyńska A. (2007r.), Jak przesłuchiwać dziecko].

Bożena Watras – pedagog szkolny

logo m     logo CyfrowaSzkola    Zagrajmy o sukces    szkola dobrych praktyk sp    szkola dobrych praktyk gim    

 

       dziecko w sieci    sieciaki    dbi    SPR logo      akademia puchatka     

 

      szkola w ruchu      banner patronat                      DEU    logo chd

 

http://www.bpe.powiat.lublin.pl/       Schule im Wandel logo